قاصدک...

وقتایی که پر میشم از حرف ، بیشتر از همیشه میرم تو غار تنهاییم. بیشتر سکوت میکنم. تعداد پستهای موقتم نشانه ی این ادعاست ، که شاید ثبت شد همین روزها و شایدم رفت تو بایگانی .

پاییز دوست داشتنی من تموم شد. و من باز مثل چند سال گذشته جا موندم تو خاطره های پاییزیم.

کلی حرف داشتم. کلی فکر ،ایده،کلی درد دل...اما باز هم دستم به نوشتنشون نمیره. ممنونم از دوستای عزیزم که لطفشون همیشه شامل حالم بوده. ممنونم.

همین...

پ.ن: یه وقتایی انقدر بار دلت سنگینه که حس میکنی گفتنش هیچ رقمه آرومت نمیکنه. فقط میشی بار دل بقیه. من میخوام همیشه قاصد لبخند باشم نه غم. واسه اینه که سکوت میکنم.

تموم میشه...بالاخره این روزا تموم میشه...

پ.ن: دست بردار از این در وطن خویش غریب...